Elpençe divan durup, boyun eğmekten öte,
Kırık bir mızrap gibi, sızım sızım sızlarım.
Sükûtun gölgesinde, hasret kalsa da ete,
Dilsiz aynalar boyu, kendimi azarlarım.

​Gövdemde koca şehir, çatısı çökmüş hane,
Ayaz vurmuş bağrımda, her nefes bir bahane.
Bakışınla ördüğün, o sırlı hapishane,
Görünmez bir urganla, her gün beni zorlarım.

​Vefasızın elinden, zehir olsa içerim,
Kendi sırat köprümden, yalınayak geçerim.
Sitemim kendimedir, ben bu derdi seçerim,
Kapanmaz yaralarla, her gece tozlarım.

​Taş duvarlar ördüm de, pencerem hep rüzgârlı,
Umuda gebe sabah, her daim mi efkârlı?
Bakışınla dondurdun, bu mevsim zaten karlı,
Eriyip gitmek varken, buz tutarak sızlarım.

​Zamanın çarkı bozuk, dişlerinde kan izi,
Kim yazmış alnımıza bu bitmeyen dehlizi?
Savurup attın öte, unuttun mu biz bizi?
Kendi gurbetim içre, kendimi bazarlarım.

​Sözün bittiği yerde, sükût artık tek kalem,
Görmezden gelineni, elbet duyar tüm âlem.
Yıkıldı bendim artık, tufan kopsun her kalem,
Elpençe durduğum kâfi, her hesabı bozarım.