Gölgelerin duvarlara asıldığı o dipsiz koridorlarda,
Aynaların sırrını döktüğü o gri sabahlarda başladım saymaya.
Bir sayının içine sığamayacak kadar çoklardı,
Bir ömre sığmayacak kadar derin...

​Kaç kadın geçti bu tozlu yolların kıyısından?
Ellerinde nasırlı bir sabır, saçlarında rüzgarın düğümü,
Kimi bir başak tarlasının sarı sükunetini taşırdı bakışlarında,
Kimi okyanusun en hırçın dalgasını saklardı avuçlarında.

​Birisi vardı;
Toprağa değdiğinde parmakları, taşlar çiçek açardı,
Suskunluğu bir kentin yıkılışı kadar gürültülüydü.
Emeğini ekmeğine katık ederken küçülürdü dünya,
O ise büyürdü her sabahın kör karanlığında.

​Bir başkası;
Gözleri geceye sızan bir kandil gibi puslu,
Yorgunluğunu bir hırka gibi omuzlarına atmış,
Kendi sesini bile unutmuştu başkalarına huzur verirken.
Kaç mevsimi feda etmişti tek bir gülümseme uğruna?

​Sokak lambalarının altında titreyen o silüetler,
Beşik sallayan, fabrikada dişli çarklara direnen,
Kalemiyle dünyayı tartan, tarlada güneşle yarışan...
Kaç kadın bir yangından geriye sadece umudu kurtardı?

​Saymadım, sayamadım.
Çünkü rakamlar yorulur, kelimeler eksik kalır.
Bir kadının bakışındaki o bin yıllık kederi,
Ya da bir kahkahasındaki o sonsuz devrimi
Hangi matematik formülü açıklayabilir?

​Her biri ayrı bir lisan, her biri ayrı bir tarih.
Biri gökyüzünü boyar umutla, biri yeryüzünü tutar ayakta.
Kaç kadın dersen;
Güvendiğim bilmiyorum var mı gerçekten,
Dünyanın tüm başlangıçları kadar çok,
Vicdanın en saf hali kadar samimi.