Her şey, okulun o gürültülü koridorunda, senin kalabalığın arasından bir gölge gibi sıyrılıp geçmenle başladı. O zamanlar dünya, sınıf kapısı ve okul bahçesi arasındaki o dar alandan ibaretti. Benim dünyam ise, senin oturduğun sıranın üç sıra arkasında, her teneffüs başını çevirmeni beklemekle sınırlıydı.
​Defterlerimin kenarları ders notlarıyla değil, senin adının baş harfleriyle doluydu. Kantin sırasındaki o kısa karşılaşmalar, sanki dünyanın en önemli randevusuymuş gibi kalbimi yerinden çıkarırdı. Ama aramızda görünmez bir duvar vardı; ne senin geçtiğin yollara çıkmaya cesaretim vardı, ne de o iki kelimeyi bir araya getirip yanına gelmeye.
​Ulaşamamak, sadece fiziksel bir mesafe değildi; bir çocukluk utancı, bir "ya reddedilirsem" korkusuydu. Okul çıkışında servisine binişini uzaktan izlemekle yetinirdim. Sen başka bir yöne giden bir yolcuydun, bense durağını hiç öğrenememiş bir bekleyen.
​Zil çaldı, yıllar geçti, o okulun boyaları eskidi. Herkes büyüdü, hayat yolları birbirinden ayrıldı. Ama ne zaman o eski binanın önünden geçsem ya da ismini bir yerde duysam; kalbimde hala o ulaşılamayan, yarım kalmış, hiç verilmemiş bir mektubun sızısı uyanır. Sen, benim asla tamamlanmayan en güzel hikâyemsin.