Gece çöker üstüme ağır ağır
Sokaklar suskun, şehir yorgun
Bir ışık titrer uzaklarda
Ben hâlâ kendimle sorgun

Rüzgâr bile konuşmaz bugün
Adımlarım yankı olur taşta
Kalabalıklar içimde büyür
Ama kimse yok aslında

Sessizliğin içinde kayboldum
Sesimi duyan yok, ben oldum
Konuşur herkes, kimse duymaz
Bu dünya susar, ben doluyum

Sessizliğin içinde savruldum
Kendi içimde yankı buldum
Bir çığlık var derinlerde
Ama kimseye dokunmaz

Neon ışık gözlerimi yakar
Gerçekler silik, yüzler yabancı
Herkes bir şey anlatır durur
Ama anlam yok, sözler yalancı

Eller uzanır ama değmez
Kalpler duvar, ruhlar uzak
Bir dua yükselir boşluğa
Cevap yok… sadece tuzak

Sessizliğin içinde kayboldum
Sesimi duyan yok, ben oldum
Konuşur herkes, kimse duymaz
Bu dünya susar, ben doluyum

Dur! Duy beni, bir an olsun
Kır bu duvarları, gel dokun
Bir ses var hâlâ içimizde
Kaybolmadan… tut onu

Sessizliğin içinde kaybolma
Kendi sesinden vazgeçme asla
Karanlık konuşur bazen
Ama ışık… hep içimizde aslında