Bebek diyorsun ya hep
Her nefes alışımda anlıyorum
Yeniden yeniden doğuyorum
Artık ellerinde solmaya dayanamıyorum


Tüm ışıkları söndürdüklerini sanıyorlar
Gözümü açıp kapıyorum
Her seferinde yeniden doğuyorum
Görüyorlar mı bilmem
ama ben yüzsüz bir bebeğim anlıyorum


atlasam tutamıyorum kendimi
bağırsam susturamıyorum
ağlıyor gözlerim niye’lerimi anlatamıyorum


birkaç ışık yakıyorsun
sonra çekip gidiyorsun
ya da ben göremiyorum ama
bir köşede oturup beni seviyorsun


sonra gece oluyor
mavi kararıyor,yeşil kararıyor
sonra sen kararıyorsun,ben kararıyorum
yüzümse ay gibi parlıyor karanlığında
görüyor musun


oturuyorum bir parkta
her yere adını yazıyorum
bilmiyorsun ki ben seni seviyorum
sonra bir an sen
ufak bir yalnızlık oluyorsun
yalnızlığımın ortasına nasıl sığıyorsun

(Hayatta yaşadıklarım bazen iki satırın altına tarihini yazacak kadar zaman bırakmıyor bana)