Gözüm acıyor
Bırakıp gittiğin gideli
Beni böyle yalnız kederli
İçimde bilemediğim ah !
Bak, bin yılın hasreti
İnlemekte gecede... gözlerimde
Bana sorsalar hasretin adını
Yalnızlığımın karanlığındaki
Şarkı derim

Uykumu böler gece
Fırtınalar acıtır içimi pencerede
Uğultulu yalnızlığımın
Bitmeyen korkuları bu gece
Bana karanlıklardan seslenir şarkın
’Gecenin matemini aşkıma örtüp sarayım’
’Gittin artık seni ben nerde bulup yalvarayım’

O geçen zamanlar şimdi ruhumda dolaşır
Bana kalan; dallarda kırık bir türkü
Bıraktığınsa kelebeklere... derdini, vefanı, yokluğunu
Geride hayat koskoca bir ayrılık, bir şiir, bir hasret !
Seninle sensiz olduğum yerde artık, gülmüyor gözlerim
Tuz gölünden; gecelerin karanlığına salıyorum gözyaşımı
Yokluğunla yok oldum dertler vadisinde
Anılarımı Nuh’un gemisine yükledim Ağrı dağında
Sana gurbet akşamlarından
Sevda köprüsünü ben kurdum
Ama, yıkıp gittin bu köprüyü ardından

İşte yine dertleniyorum
Orhan baba ile... sana yazarken,’Gitme’ diyor
Nasıl bildi ?.. sana seslenişlerimi ?
Sen gitsen bile o aynalardan
Yine seni seyredecek her baktığında
Unutma !
Şarkımı, beni, resmimi
Dur dinle
’Şu koskoca alemden yalnızlık aldığımı’
’Nihayet öldüğümü nerden bileksin ’ diyor
Orhan baba

Bir hançer battı yüreğime
Duygularım çöl rüzgarına kapıldı
Şarkılarım uçurum diplerinde inler
İniltimi bir ben duyarım geceleri
Yaralı bir kuştum yalnızlığımda
Uçmak düşlerimi doldururdu
Yaşamak umuduydu kanatlarım
Sevenlerin tutkusuydu gözlerim

Seninle
Mor menekşeler kadar güzeldi akşamlar
Artık gel de
Yağmurlar sel misali yağsın
Yaksın güneş kavururcasına
Aldırmam hiç bir şeye
Durulmadan coşsun Fırat ırmağım
Ben yine de seni düşünürüm
Burkulmasın yüreğim gel de
Ağlayan nisan yağmuru benimle yokluğuna
Anılarım ıslanır
Bu şehirde !

Günay Koçak

4 / 4 / 2026