Yürekteki pazar yerini, duyguların alım satımını ve geçiciliği çok güçlü bir dille anlatıyor. "Gül tezgahı" metaforu, güzelliğin ve aşkın birer ticaret malı gibi sunulmasını, ancak gönül işlerinin asla bir fiyat etiketiyle ölçülemeyeceğini vurguluyor.

Şair, güllerin (güzelliğin ve sevginin) ne kadarına sahip olursak olalım, onları "kaça alıp kaça satacağımızı" bilemediğimizi söylüyor. Bu, maddi değerlerin manevi duygular karşısındaki yetersizliğini işaret ediyor.
Hangi bağa tezgâh kursan batasın" dizesi, insanın sürekli değişen arzularını ve huzuru tam olarak bulamama halini anlatıyor. Her yeni diyar, eski gamları unutturmuyor.

Dilinde ıslığın yüzünde güller" ile başlayan bölüm, dışarıdan görünen tatlılığı ve güzelliği betimlerken; "söz geçiremiyorsun kül kalbine" dizesiyle içteki o donmuş, yanmış ve artık hissetmeyen durumu yüzeye çıkarıyor. Dışarıdaki bal şeker diller, içerideki cansız makineye dönüşmüş ruhu gizlemeye yetmiyor.

Şiirin sonu, terk edilmiş bir konakta, gelen gidenin olmadığı bu viranede nöbet tutmanın anlamsızlığını vurgulayarak bitiyor. Geçmişin gül bahçeleri yerine, ayazda kalmış bir yalnızlık gerçeği var.

Sufi geleneğindeki "gönül pazarı" temasının modern ve samimi bir yorumunu görüyoruz. Aşkın ticari değerlerle ölçülemezliği ve insanın kendi içindeki boşluğu doldurma çabası, okuyucuyu derin bir düşüncelere sürüklüyor

TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİR ARKADAŞIM