İnsan bazen en çok verdiği yerden kırılır. En çok sustuğu yerde suçlanır, en çok sabrettiği yerde değersizleşir. Çünkü insan oğlu, yapılanı çabuk unutur ama yapılmayanı büyütmeyi iyi bilir.
Birine içinden geleni verdikçe, zamanla bu bir lütuf olmaktan çıkar, beklentiye dönüşür. Dün “iyi ki varsın” diyen, bugün “zaten yapman gerekiyordu” der. Sen eksiltmeden verdikçe, karşı tarafın gözünde sıradanlaşırsın. Ve bir gün, sadece bir kez kendini geri çektiğinde, işte o gün “nankör” ilan edilirsin.
Oysa kimse görmez içinden geçenleri…
Kimse bilmez neyi ne kadar zor yapabildiğini, neyi kendinden kesip verdiğini. İnsan, başkasının emeğini tartarken teraziyi hep kendi çıkarına göre ayarlar.
Bu yüzden bazen ne yaparsan yap, yanlış anlaşılmaya mahkûm olursun. Ne kadar iyi niyetli olursan ol, bir noktada kötü olmayı göze alman gerekir. Çünkü herkes hatırlamaz yaptıklarını, ama herkes bir gün yapmadığını yüzüne vurur.
Ve işte o an anlarsın…
Mesele senin ne yaptığın değil, onların ne görmek istediğidir.