Bile bile sevdim seni…
Sonunu bile bile.

Kırılacaktı kolum kanadım,
üzülecektim, incinecektim…
Ama belki değecekti.
Belki de…

Çünkü bir ihtimal daha vardı;
senin de beni sevebilme ihtimalin.
İşte küstah umudumun tek nedeni buydu belki de.

Kollarınla sardığında hissettiğim huzurdu sevgin.
Gülümsemendi içimi ısıtan…
Utangaç bakışların değdiğinde gözlerime,
düşüncelerim susardı.
Tüm tedirginliklerim,
duygularıma yenik düşerdi kaybederdim.

Senin bir gülüşünle gelirdi bahar…
Sanki hiç kış yaşamamış gibi,
hiç kuraklık kavurmamış gibi tenim.

Çorak kalbim yeşerirdi,
çiçekler açardı seninle.

Sanki en güzel tahtın sahibi senmişsin…
hiç kırılmamış, hiç parçalanmamış.
Senden önce kimseye aldanmamışım gibi.

Ve sen…
uzman bir cerrah gibi,
dağılan parçalarımı tek tek birleştiren.
O kırık, dökük, virane kalbimin
baş mimarı…
Tüm bozgunluklarımın içinde
zafer diye inandığım yanılgı.

Ve şimdi…
anlıyorum;

Beni iyileştiren sen değildin.
Sadece…
yaralarımı unutturan bir yanılsamaydın.

Ve ben…
iyileştim sandığım yerde
kan revan içinde kaldım.

Gözlerimdeki yaşın sebebi sen sanarken…
en çok kendimden eksilendim.
tanımasaydım şuan yaşardım belki de.