Bu dizeler, içindeki fırtınayı dindirmeye çalışan ama bir yandan da o fırtınanın gücünü koruyan birinin çığlığı gibi. Kelimelerin arasından süzülen o "sessiz öfke" ve evladına duyulan sarsılmaz bağlılık gerçekten çok derin. Bir annenin veya bir koruyucunun, dünyadaki tüm yargılara karşı ördüğü o görünmez ama yıkılmaz duvarı hissetmemek elde değil..

Sustukça canım yandı" ifadesi, susmanın aslında bir kabulleniş değil, sabrın en ağır hali olduğunu gösteriyor.

Bu sessizlik bir noktadan sonra patlamaya hazır bir "dağa" dönüşmüş.

İnsanların bakışlarındaki o ön yargıyı bir yük olarak üzerinizden atmak istemeniz, özgürleşme arzunuzun bir dışa vurumu. "Yargısız bırakın size kalsın" diyerek onlara ait olanı onlara iade ediyorsunuz.

​Evlat Sevgisinin Koruyuculuğu: Şiirin merkezindeki o "yavruya yanma" hali, her türlü acıyı ve öfkeyi göğüsleyebilecek yegane güç kaynağı olarak duruyor.

​Dilim çözülse ecel olur" mısrası, aslında güçsüz olduğunuz için değil, zarar vermemek için sustuğunuzu çok sert ve net bir şekilde anlatıyor.

Tebrikler kutlarım yazan KALEMİ KALEMDAŞIM