Geldim.

Sabahın şafağı sökmeden evvel,
Çarığın bağını sıktım da geldim.
Dursun dedilerse durmadı bu el,
Dağların bendini yıktım da geldim.

​Tarlanın yüzünde derin bir sızı,
Alnımda parlayan umudun izi.
Tanımaz şehirli, bilmezler bizi;
Ben ömrü çileye ektim de geldim.

​Tohumun bağrında saklıdır sırlar,
Bize vatan olur dilsiz bayırlar.
Altın başaklarla güler çayırlar,
Yüreği ateşe çektim da geldim.

​Ekinin boyuyla ölçülür haysiyet,
Terin damlasında gizli zürriyet.
Dedemden mirastır bize hürriyet,
Korkuyu nadasa yaktım de geldim.

​Ellerim çatlak da gönlüm tazedir,
Sözlerim topraktan bir cenazedir.
Dünya bir sofraysa, köylü mezedir;
Ben sofrayı kurup çıktım da geldim.

Güneşin kavruğu sinmiş tenime,
Yalanı katmadım helal genime.
Mirasım mühürdür öz bedenime,
Dünümü yarına kattım da geldim.

​Karanlık çökünce yıldız yorganım,
Şehirde sıkışır kalmaz dermanım.
Toprakla kesilmiş benim fermanım,
Dünyaya bir nazar çaktım da geldim.

​Harmanım savrulur yele karışır,
Bereket her daldan dile karışır.
Bir garip ozanım, tele karışır;
Engin denizlere aktım da geldim.

​Yarınki meydanda sesim gür çıksın,
Hasretin ateşi bağrımı yaksın.
Kul Zerrin şiiri tarihe baksın;
Zirveye bayrağı diktim de geldim...

Zerrin Özen
Marsilya

Dost dörtlüğü.
Yağmurlar düşerken üşümüş tene
Anılar birikti sanki bin sene
Hasreti maziden topladım yine
Güzelim, falına baktım da geldim. hoşoğlu