Güneşin terk ettiği o kör kuyuya,
Uykusu bölünmüş huysuz uykuya,
Ruhun teslim olduğu o son duyguya,
Beni sorun yankısı kesilmiş vadilere.

​Zirvesi kar tutmuş, başı dumanlı,
Yolları geçit vermez, bakışı kanlı,
Mağrur duruşuyla her an isyanlı,
Beni sorun o göğe sığınan dağlara.

​Sabırla ufalanıp toza dönene,
Kaderin elinde söze dönene,
Bağrı yanık kalıp köze dönene,
Beni sorun dilsiz ve sağır taşlara.

​Beyaz duvarlarda yankılanan ah’a,
Ulaşamayan o mahzun sabaha,
Emanet canların düştüğü vaha,
Beni sorun koridorları soğuk hastanelere.

​Gece yarısında çalınan kapıya,
Taş binalardaki o sert yapıya,
Zulmetin çöktüğü her bir kapıya,
Beni sorun uykusuz duran karakollara.

​Göçmen kuşların yorgun kanadına,
Hayatın o bitmek bilmez inadına,
Hasretin kazındığı her bir adına,
Beni sorun rüzgârın estiği her yere.

Gurbeti sırtında hırka yapana,
Doğruyu ararken aşktan sapana,
Kendi içindeki nura tapana,
Beni sorun o bitmez yolculuğa.
​
Ben ki; bir deryada yüzen zerreyim,
Belki bir ateşte yanan kerreyim,
Hem bir hicran, hem de birer muştuyum,
Beni sorun aynadaki o sırra.
​
Yarım kalmış mektupların içinde,
Feleğin vurduğu binbir biçimde,
Söndürülen her bir hayat şem’inde,
Beni sorun savrulan küle, rüzgâra.
​
Adım silinirse eğer dillerden,
Haber gelmez ise uzak illerden,
Vazgeçersem bir gün gonca güllerden,
Beni sorun sahipsiz kalan mezarlara.