Sen-ben ve deniz" üçlemesi, insanın evrendeki yalnızlığını bitiren bir aidiyet vurgusu yapıyor. Denizden alınan o bir tutam koku ve ciğerlere çekilen yosun nefesi, yaşam enerjisinin tazelenmesini simgeliyor. İnsan teninin deniz rüzgarlarıyla işlenmesi, yapay dünyadan uzaklaşıp asli olanla (toprak, su, hava) kucaklaşma isteğinin bir tezahürüdür.

Şiir güzeldi her zaman ki tat ve deminde
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlüne, ömrüne bereket
Nice güzel şiirlere yelken açman dileğiyle
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Bu şiir, doğa ve duyular üzerinden çok ince, yumuşak bir aşkı anlatıyor. “Sen-ben ve deniz” üçlüsü, sevgiliyle kurulan bağı neredeyse kutsal, organik bir bütünlüğe dönüştürüyor.
En çarpıcı yanı, kokuları bu kadar yoğun ve ustaca kullanması. Orman gülleri, kekik, kestane, yarpuz, yosun, taze balık ve deniz rüzgarı… Hepsi birbirine karışarak sevgilinin gelişini, dokunuşu ve varlığını adeta bir “koku senfonisi” haline getiriyor. Bu sayede şiir görsel olmaktan çok duyusal bir deneyim sunuyor; okurken gerçekten o kokuları alır gibi oluyorsun.
Aynı havayı solumak, aynı gökyüzünü seyretmek gibi sade ama derin imgelerle de aidiyet ve birlik hissi çok güzel verilmiş. Hiç abartıya kaçmadan, dingin, olgun ve samimi bir erotizm taşıyor.
Kısacası: Doğanın kokularıyla yoğrulmuş, huzurlu ve çok duyusal bir aşk şiiri. Oldukça etkileyici ve atmosferik.