0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
126
Okunma
Yusuf oldum, atıldım kuyulara,
Karanlık sardı beni, sustum yaralara.
Sessizliğim taşlara çarptı gece gece,
Bir umut aradım yıldızsız göklerde.
Babam beni arar durur uzaklarda,
Adımı anar rüzgârın uğultusunda.
Her gece gözleri yollarda kalmış,
Hasret ateşiyle yüreği yanmış.
Mısır’a köle olmuşum, yazılmış kader,
Zincir değil bu, içimdeki keder.
Bir pazarda satıldı çocukluğum,
Gözlerimde kaldı yarım bir umut.
Babamın gözyaşları kor etti dünyayı,
Her damlası yakar içimdeki yarayı.
Görmese de bilir, hisseder beni,
Bir baba yüreği unutur mu evladını hiç ki?
Ah Yusuf’um… vah Yusuf’um…
Bir kuyudan doğdu benim yolum.
Karanlıktan geçtim, sabırla durdum,
Belki bir gün ışığa kavuşurum.
Ne kölelik yıkar beni ne gurbet acısı,
Asıl yüküm babamın gözyaşı.
Bir gün kavuşmak var yazgımda belki,
O zaman diner içimdeki bu eski türkü…
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
