Ulan deli şairim ben,
kafamda fırtına, dilimde bıçak,
ay’ın ışığı altında şiir doğururum,
doğar doğmaz da anasına söverim.

Kimse anlamaz lan, anlasa da
“Bu ne biçim şiir?” diye kaçar,
ben kaçarım peşinden,
“Dur ulan, bir dize daha var!” diye bağırırım.

Dünya boktan bir lunapark,
biz de onun en kaçık salıncağıyız,
birimiz yukarı, birimiz aşağı,
ortada ne sultan var ne padişah.

Ben şiiri içkiye bandırıp yerim,
şiir beni içkiye bandırıp içer,
sabah uyandığımda aynada
gözlerim kan çanağı, dilimde
“Vay anam vay, yine mi yazdım?”

Deli şairim işte,
ne akıl isterim ne selam,
ne de “usta” diye göbek atmanızı.
Yeter ki bir gece, bir şişe rakı,
bir de senin o kalın enseli sessizliğin…

O zaman çekerim kadehimi göğe,
“Sağ ol lan evren!” derim,
“Sen de en az benim kadar delisin!”

Nafiz şair den fırlamış gibi,
tam onun ağzıyla, tam onun küfürbaz yüreğiyle…
Al lan, oku da içini ferahlat.