Kalır
Bahar yaklaşırken yeryüzüne,
Serin bir rüzgâr eser güneyden.
Güneşe aldanıp gökte süzülür martılar,
Etrafta ıhlamur kokusu hâkim…
Uzaklara takıldı yorgun gözlerim,
Geçip giden bir buluta tutunup kaldım.
Siman geldi yüreğimin yasaklı yerine,
Unuttuğum sözlerin sandığını araladı.
Kulaklarımda tanıdık sesler yankılandı,
Boğaz’a uzanan arnavut kaldırımlarında
Sakin adımlarla yürüdüm geçmişimi.
Bir çınarın altında, acıma bir çay söyledim.
Bir sen eksiktin… bir de sigaram.
En çok da hasretle yanan hâlini özledim.
Martı çığlıklarına karıştı hıçkırıklarım,
Yine soğudu bardaktaki çayım…
Kalabalığa karıştı yalnızlığım,
Çınar altında soğuk çay içilir miydi?
Oysa gelsen, sana acı bir kahve söylerdim—
Kırk yıl hatıra kalırdı bana yüzün.
Sana akarken duruyordu zaman,
Bir ninni gibi değiyordu sesin.
Çekip gidince sanma ki unuttum seni;
Toprak yağmuru nasıl özlerse…
Seni öyle özledim, inan.
Bir gün güneyden serin bir rüzgâr eserse
Gelir misin sessizce uzaklardan?
Belki de ben, görmeden geçerim şehrinden…
Kaldırımlarda beklediğin kokum kalır,
Çınar altında içtiğim çay
Bardakta yalnız kalır…
Kalemimden düşen kelimelerin
Boynu bükük kalır.
Sana sarılmak—
Belki de bir rüyaydı sadece…
Bir ürpertiyle uyanırsın,
Ve o an anlarsın.
Sitem sanma bu dizeleri…
Sahilde yürürken dalar gözlerin uzaklara,
Dudaklarında sessizce “özledim” kalır.
Benden sana
Kaldırımlarda bir karartı hatıra kalır…
Acı bir siren sesi geçerken yeryüzünden,
Kavuşamamanın burukluğu
İçinde…
Hatıra kalır.
Eyyüp Balta