Kardeşim diye meydanlarda haykıranların,
İş ciddiye bindiğinde susanların,
Kardeşliğini menfaatine göre hatırlayanların
Yüzüne çarpılan en ağır gerçektir
Muhsin Yazıcıoğlu...

Ahde vefayı diline pelesenk edip
İlk rüzgârda savrulanların,
Sözünü yere düşürenlerin,
Adaleti kendi çıkarına göre eğip bükenlerin
Vicdanına saplanmış bir sızı değil—
Apaçık bir utançtır o isim
Muhsin Yazıcıoğlu...

“Yolundayız” deyip slogan atanların,
O yolun tozunu bile yutmadan yön değiştirenlerin,
Onun izini sürmek yerine
İzini silmeye çalışanların karşısında
Dimdik duran bir hesap soruştur bu!

Emanet dediği davayı
Koltuk pazarlığına çevirenlerin,
Duruşu makamla ölçenlerin,
Omuzlayamadığı bir ağırlıktır
Muhsin Yazıcıoğlu...

Kalleşçe koparılan bir ömrün ardından
“Bulamadık” diyerek dosyaları kapatanlara inat,
Bu çağın ortasında kaybolan adaletin
Boğazda düğümlenen çığlığıdır o!

Yıllardır sümen altı edilen,
Üstü örtülmek istenen,
Unutturulmaya çalışılan bir olay değil bu—
Bu, hâlâ kapanmamış bir hesaptır!
Ve o hesap,
Her suskunlukta daha da büyümektedir
Muhsin Yazıcıoğlu...

Zalimin karşısında eğilmeyen bir irade,
Mazlumun yanında susmayan bir yürekti o.
Sözünü sakınmayan,
Bedel ödemekten kaçmayan,
Geri adım atmayı bilmeyen bir duruştu.

Bugün adını diline dolayanların çoğu,
Onun taşıdığı yükün gölgesinde bile duramaz!
Çünkü o isim;
Korkunun değil, cesaretin;
Hesabın değil, bedelin;
Menfaatin değil, inancın adıdır
Muhsin Yazıcıoğlu...

Ve gerçek şudur:
Onu anmak kolaydır,
Adını paylaşmak kolaydır,
Kabri başında bir gün görünmek kolaydır…

Ama onun gibi yaşamak zordur!
Onun gibi dimdik durmak,
Onun gibi susmamak,
Onun gibi eğilmemek…

İşte zor olan budur!

Ve en ağır gerçek şudur:
Onun adını en çok ananlar,
Onun yolundan en çok sapanlardır!

Unutulmasın—
Bu bir hatıra yazısı değil,
Bu bir öfkenin kaydıdır.

Bu bir anma değil,
Bu bir hesap çağrısıdır!

Ve o hesap,
Bir gün mutlaka sorulacaktır…

#MehmetYETEK