Bre usta.

Almanya dedikleri, taşlı bir yolmuş,
Gurbetin çilesi, bağrıma dolmuş.
Bizim ora bağlar, sararmış solmuş,
Hasreti içimi, yakar bre usta.

​Spree dedikleri, bir garip dere,
Benzemez bizim o, coşkun yerlere.
Gözümü dikmişim, uzak göklere,
Sıla burnumda, kokar bre usta.

Bre gurbet, hiç mi insafın yoktur,
Açtığın yaralar, sinemde oktur.
Sende keder gani, bende dert çoktur,
Gelme sen imana, yıkar bre usta.
​
​Balçova’nın yeli, vursa yüzüme,
Memleket havası, dolsa özüme.
Uykular girmiyor, yorgun gözüme,
Yaşlar sicim gibi, akar bre usta.

​Diz çöktüm toprağa, "nema" diyerek,
Yolları gözlerim, "komm" bekleyerek.
Bir lokma ekmeği, bölüp yiyerek,
Ömür bu çarkı, çeker bre usta.

​Sonsuz Bismillah’la, açtım sabahı,
Kimseye kalmasın, garibin ahı.
Vatan dedikleri, canın penahı,
Ruhumda kandili, yakar bre usta.

​Kul Gülay söyler de, bitmez bu sızı,
Alnımıza yazmış, mevlam bu yazı.
Çalınca bağlamam, o dertli sazı,
Yüreğim yerinden, çıkar bre usta...

Gülay Karagöz
Berlin

"Spree" nehri Berlin ortasından geçer.
"Nema" Bulgarca yok demek.
"Komm" Almanca gel demek.