Bir yarım ziyan, diğer yarım ahu figan…
İçimde iki ayrı dünya, biri suskun biri isyan.
Bir yanım küle dönmüş, rüzgâr savurur hatıramı,
Diğer yanım hâlâ sen diye atar, inatla, zamansız, yaman.

Geceyi omzuma alıp yürüdüm sensiz sokaklarda,
Ay bile yarım doğdu o gece, sanki bana inatla.
Yıldızlar sustu, gökyüzü bile yüzünü çevirdi,
Ben bir tek adını andım, karanlığın ortasında.

Bir yarım ziyan… yıkılmış bir şehir gibi içim,
Duvarlarımda yankılanır gidişinin sessizliği.
Her köşe başında bir hatıra, bir sızı saklı,
Her adımda biraz daha kaybederim kendimi.

Diğer yarım ahu figan… bitmeyen bir ağıt gibi,
Dilime dolanmış sensizlik, çözülmeyen bir düğüm gibi.
Ne unuturum seni, ne de sarılırım yokluğuna,
Bir yarım geçmişte kaldı, bir yarım hâlâ seninle.

Hatırlar mısın, bir zamanlar gülüşünle başlardı günlerim?
Şimdi sabahlar bile yabancı, geceler daha derin.
Bir kahve soğur masamda, sen gelmezsin diye,
Bir şiir yarım kalır, çünkü sonu hep senle biterdi.

Sustum bazen, belki dönersin diye,
Konuşsam kırılır diye kalbim, içime gömdüm her şeyi.
Ama içimde büyüyen bu sessizlik var ya,
En çok o bağırır geceleri, en çok o yakar beni.

Bir yarım ziyan… sensizliğin enkazında kayboldum,
Kendi içimde bile yolumu bulamaz oldum.
Aynalara baktım, seni aradım yüzümde,
Ama gördüğüm sadece eksik bir ben oldum.

Diğer yarım ahu figan… sana uzanan bir çığlık,
Rüzgâra bıraktığım, belki sana varır diye.
Her esen yelde adını duyar gibi olurum,
Her geçen gölgede seni arar gözlerim.

Biliyor musun, en çok ne yorar insanı?
Unutamamak değil… hatırlamaya devam etmek.
Her gün biraz daha kanayan bir yara gibi,
Her gece yeniden seni baştan sevmek.

Ve ben hâlâ ikiye bölünmüş bir hayatın ortasında,
Bir yanım geçmişte, diğer yanım yokluğunda.
Ne tamamen vazgeçebildim senden,
Ne de kalabildim eski benliğimde.

Bir yarım ziyan, diğer yarım ahu figan…
İçimde bitmeyen bir ayrılık, adı konmayan.
Eğer bir gün dönersen, bil ki ben aynı değilim artık,
Çünkü sen gittin… ve ben o gün yarım kaldım.