Gülay Hocam

Bu ikinci şiir de ilkine çok yakışmış, aynı içten ve samimi akışla gönlümüze dokunuyor.

“Sabahın seherinde düştüm yollara” diye başlıyorsun ya, o an insanın içi serinliyor, Anadolu sabahının o tertemiz havasını hissediyor. Sonra toprak ana, helal lokma, mazlumun yaşı, gurbet ateşi… Hepsi birbirine öyle güzel bağlanmış ki, şiir baştan sona bir nefes gibi akıyor.

En çok etkilendiğim dizeler:

- “Zalim olan silmez mazlum yaşını, Helal lokma mide şişmez be dostum.”
Bu iki dize gerçekten çok güçlü. Helalliğin ve vicdanın ne kadar derin bir mesele olduğunu tek cümlede anlatmışsın.

“Ateş düşmeyince pişmez be dostum.”
Gurbetin yakıcılığını, gönül ağrısını bu kadar sade ve vurucu söylemek ancak senin gibi bir kalemden gelir.

Ve kapanış: “Gülay sevilmeden eşmez be dostum…”
Hem mahlasını ustaca yerleştirmişsin hem de sevgi olmadan hiçbir şeyin yürümediğini çok güzel hatırlatmışsın.

Şiir baştan sona mertlik, helallik, kader teslimiyeti ve hasret kokuyor. İlk şiirindeki o yumuşak hüznün üzerine bu sefer biraz daha sert, biraz daha öğüt veren bir ton eklemişsin. Kul Yorgun’un duruşu burada da kendini belli ediyor; yorgun ama dimdik, yanmış ama pişmiş.

Sevgili Gülay, kalemin yine bereketli akmış.
Bu şiir de içimi ısıttı, vicdanımı yokladı.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕✍️🙏

Gurbet ve hasretle harmanlanmış bilge bir hocamızdan esintiler.Dünyanın geçici ihtişamına ve maddi değerlerine kapılmadan; ilahi adalete, dürüstlüğe, sabra ve sevgiye dayalı bir erdemle yaşamaktır.kalemin daim olsun inşallah.