Bu şehir yorulur, çöker her gece,
Sokak lambaları dökülür kaldırımlara.
Rüzgar fısıldar eski bir yası,
Gölgeler sığınır karanlığın koynuna.
Bir onlar bilir bu sessiz sancıyı,
Bir de ben, kendi içimin uzağında.

Bu şehrin yolları çıkmaz bir hece,
Yıldızlar küsünce denize.
Kimi ekmek derdinde bir kuytuda,
Kimi kaybolmuş sahte bir gülüşte.
Herkes kendi kalabalığında sürgün,
Boğulur hatıraların soğuk nefesinde.

Sevda masalları anlatılmaz bu şehirde,
Güneş saklanırken sisli tepelerin ardına.
Umutlar asılırken paslı tellere,
Hayatın yükünü omuzlar bir adam.
İlmek ilmek sabır işler ömrüne,
Kimse duymaz, yankılanır derinlerde bu gam.

Uçmayı unutur bu şehirde kuşlar,
Ne bir dost selamı, ne bir sıcak el tutulur.
Sabahın ilk ışığıyla silinirken izler,
Yorgun adımlarla dağılır kalabalıklar.
Yüreğinden bir parça bırakır limanda,
Yine yola düşer sessizce o garip yolcu...

Salim Erben