0
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
48
Okunma
NEVROZ
Küllerinden usulca doğan bir sabah gibi,
İçimde adını fısıldayan bir bahar var.
Kırgın dallarım yeşermeyi öğrenirken,
Sen, en sessiz yerimde açan ilk çiçeksin.
Geceyi taşıdım uzun zaman avuçlarımda,
Soğuk, ağır ve biraz da eksik…
Sonra bir ateş değdi kalbime,
Adını haykırdım dünyaya: Nevroz.
kemalyıldırım
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.