ÇANAKKALE-ONBEŞLİ

Yakmış anam kınayı başıma,
Ele yakılsa tüfek tutamam ama,
Benzetmiş vatan için kurbanlığa,
Son bir hediye anamdan Allah’a,
Kumandanım ben İsmail doğmuşum.

Bir şafakta sıra sıra,
Cephededir önden baba,
Sevenlere edip veda,
Çarık ve matarayla koyuldular yollara.
Süngüleri,tüfekleri boylarından ziyade,
Yüzme bilen denizci,bilmeyeni piyade,
Vatandı olan şimdi yazık ki tehlikede,
Yürekler cüsselerden büyüktü on beşlide.

Karşıda çakal sanki insanlıktan bihaber,
Dünyaya insanlığı öğretecek birader,
Kendi bilse kafeste rahatça otururdu,
Hakkı neyse acun’da ona razı olurdu.
Hangi milletten imiş bunun ne önemi var,
İşgal için ülkemi hepsi de anlaşmışlar,
Tarih tekerrür eder nice üç bin yıllardır,
Boğazın boğazını sıkmak emeli vardır.

Savaşmanın değil de ölmenin emrin aldın,
Önünde başkomutan arkasında sen vardın.
Kaplan gibi atıldın bozkurt gibi daldın,
Kendince adsız doğdun ismini kendin aldın.
Cehennemden daha beter üzerine ateş yağardı,
Sırtın sırtına dayalı ne çok dost vardı.
Birer birer bedenler biçildikçe gök ekin,
İçinden fırtınalar ne figanlar kopardı.

Bilmezler ki çocuk cüsselerinde,
Vatan aşkı volkandır fışkırır yüreklerde,
Hangi iman yoksunu böyle imanı boğar,
Bir tanesi şehitse, bini yeniden doğar.
Rüzgar gibi estiler seller gibi coştular,
Vermediler kimseye toprağa kavuştular.
Bayrağın al rengine renk verdi de demleri,
Allah indinde şimdi mertebe kıdemleri.

Şimdi oradan geçen gemilerle karşıdan,
Birer birer selamlar hep ayakta saygıdan.
Rüzgarının sesinde bulmuşum nidaların,
Sahibisin ey şehit en güzel duaların.
Vatanını herkesten ve her şeyden çok sevdin.
Çanakkale sen oldun on beşinde bir devdin.
(DxG)