0
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
35
Okunma
Eylül’ün serinliğinde çiçek motifli elbisenle,
Yapraklar usul usul düşerken,
düştün kalbime.
Bir bakışınla başlamıştı içimdeki bahar.
Sonra,
Gölgen bile dokunamaz oldu tenime.
Birlikte güldüğümüz sokaklar sustu,
Ayrılık sinsice yerleşti kalbine.
Eylül’de başlayan o ince hikâye,
Temmuz’da eksik bir cümle gibi bitti.
Ne sen tamamen gittin içimden,
Ne de ben seni sevmeyi unuttum şimdi.
Elbet Mevsimler değişir, rüzgâr döner,
Ama bazı anlar hep aynı kalır.
Ve Sen hep Eylül gibi kaldın kalbimde,
Sonrası,
Temmuzlar hep içimi yakar.
5.0
100% (1)
