0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
73
Okunma
Dünya meşgalem içinde
Dükkânın önünden geçer cenazeler.
Ardından konuşurlar:
“Şu kadar dairesi vardı,
Şu kadar bağı, bahçesi…”
Ama görmedim ben
Hiçbirinin ardından
Bir dairenin, bir bağın, bir bahçenin yürüdüğünü.
Bir kuru tabut içinde
Çıkar son yolculuğuna insan.
Toprağa verilir sonra
Cansız bedeni.
Artık adını söylemezler…
“Ölü” derler yalnızca.
Dertleri de geride kalır,
Kalan sadece sessizliktir,
Kara toprağın kokusu,
Ve gözyaşı,
Bir yudum yağmur gibi düşer üzerine.
Hayat birikir içimizde,
Ama taşınmaz hiçbir şeyle.
Mülk, servet, şan…
Hepsi rüzgâr olur,
Kayıp gider, ardında sadece toprak ve gölge kalır.
Ve biz yürürüz,
Elimiz boş,
Ama omuzlarımızda
Biriken ağırlıkla.
Her adımda hatırlarız,
Hiçbir mülkün, hiçbir dairenin
Ölüye eşlik etmediğini.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
