Bir gün bir kapı çalar içinin derinliğinde,
Ne geleni görürsün ne gidenini.
Ama bilirsin ki bir misafir var kalbinde,
Adı aşk olan, sesi sessizlik olan.

Ben seni bir yüz için sevmedim sevgili,
Bir gülüş için de değil.
Ben seni kalbimde doğan o esrar için sevdim,
Sanki ruhum seni çok eskiden tanıyormuş gibi.

Derler ki insan dünyaya yalnız gelir,
Yalnız yürür yollarında.
Ama bazen bir kalp çıkar karşına
Ve bütün yalnızlığın susar bir anda.

Bir bakışın düşer gönlüme
Ve kalbim bir deniz olur.
Dalga dalga büyür içimde
Adını bilmediğim bir huzur.

Aşk dediğin nedir ey gönül?
Bir ateştir belki.
Yakar insanı ama küle çevirmez,
Külün içinden yeni bir insan doğurur.

Ben bir gün kalbimi ateşe attım,
Korkmadan, çekinmeden.
Çünkü anladım ki gerçek aşk
Korkudan değil teslimiyetten doğar.

Ey sevgili…
İnsan bazen bir ömür arar kendini
Dağlarda, şehirlerde, uzak yollarda.
Ama bir gün bir çift gözde bulur
Kaybettiği bütün yolları.

Bir damla sevgi düştü kalbime
O damla bir okyanus oldu.
Bir isim düştü dudaklarıma
O isim bütün dualarım oldu.

Ve o zaman anladım…
Aşk birine sahip olmak değilmiş.
Aşk, bir ruhu özgür bırakıp
Yine de onu kalbinde taşımakmış.

Bir gün gidersen sevgili
Bil ki kalbim sana darılmaz.
Çünkü gerçek sevgi
Gitse bile eksilmez.

Rüzgâr nasıl ki gökyüzünü sevmeden esmez
Ve deniz nasıl ki ayı bekler gece boyunca,
Ben de seni öyle sevdim
Bir beklenti olmadan.

Bil ki ey gönül…
Aşk dediğin şey bir insanı bulmak değildir.
Aşk, kendini o insanın kalbinde tanımaktır.

Ve eğer bir gün yolun tekrar bana düşerse
Kapımı çalma…
Çünkü ben kapıları kapatmam.

Gel sessizce kalbime gir
Çünkü gerçek aşklar
Kapıdan değil…
Ruhun içinden gelir.