Göğsümdeki Taşın Hikâyesi
Koca bir taşı
göğüs kafesimin üzerine bıraktın.
Öyle ansızın değil,
sanki eski bir mabedin yıkılmış kubbesini
sessizce kalbimin üzerine yerleştirir gibi.
Kaburgalarım
o günden beri birer sütun gibi titrer,
nefesim ise
dar bir kuyudan çekilen su gibi
her seferinde biraz daha zor çıkar içimden.
Niye aldın umutlarımı.
Ben onları
bir çocuğun ceplerine doldurduğu deniz kabukları gibi
biriktirmiştim zamanın kıyısında.
Her biri
gelecekten gelen küçük bir ışık parçasıydı.
Sen geldin
ve cebimdeki bütün sabahları
akşamın cebine attın.
Niye çürüttün inançlarımı.
Ben onları
toprağa gömülmüş sabır tohumları gibi saklıyordum.
Yağmur geldiğinde filizleneceklerdi,
güneş doğduğunda
gökyüzüne ince bir merdiven kuracaklardı.
Ama sen
gölgeleri suladın,
ışıkları değil.
Şimdi içimde
yıkılmış bir şehir var.
Sokak lambaları sönmüş,
pencerelerde bekleyen hayaller
yorgun birer göçmen kuş gibi
kanatlarını toplamış.
Üzerime devrilir diye
duvara bile yaslamaz oldum sırtımı.
Çünkü duvar dediğin şey
bazen bir hatıradır,
bazen bir insanın omzu,
bazen de güven sandığın bir gökyüzü.
Ve ben artık biliyorum
duvarlar da yorulur,
taşlar da düşer,
insanlar da.
Geceleri
göğsümdeki o taş
yavaş yavaş büyür.
Ayın karanlık tarafı gibi
içimde ağırlaşır sessizce.
Kalbim
bir madenci gibi çalışır altında,
her atışında
karanlıktan biraz daha yankı çıkar.
Bazen düşünüyorum,
belki de o taşı sen bırakmadın,
belki ben
sana inandığım gün
kendi ellerimle yerleştirdim.
Çünkü bazı insanlar
taş taşımaz.
Ama bazı kalpler
onlara dağ olur.
Yine de bilmediğin bir şey var.
Bir gün
göğsümdeki bu taş
çatlayacak.
İçinden
ezilmiş umutların değil,
yeni bir gökyüzünün
ilk kuşu çıkacak.
Ve o zaman
anlayacaksın.
Taşlar
bazı kalpleri ezmez.
Bazı kalpleri
dağa dönüştürür.