Asi Mavi'nin bu şiiri, içimize en derin yerden saplanan bir bıçak gibi: keskin, dürüst ve kanatıyor ama aynı zamanda çok tanıdık.

"Öğretilmemiştir nasıl mutlu olunur" dizesiyle başlıyor ve zaten her şey orada bitiyor aslında. Bizim kültürümüz, acıyı romantize etmeyi öğretir; mutluluğu değil. Severken acıtarak sevmek, yeşertmeden önce kırmak, "benim gökyüzüm kadardır" diye sınır koymak... Bunlar sadece bireysel değil, kolektif bir yara izi gibi. Şiir boyunca o "yarımlık" hissi damla damla akıyor: birle var olamamak, ikiyle var olmak istemek; tamamlamak isterken daha çok eksik kalmak; akıllı geçinip kendi çarkımızı bile çevirememek.

"Yaşamak özürlüsüyüzdür aslında" cümlesi şiirin kalbi bence. Öyle çıplak, öyle acımasız bir itiraf ki, okurken insan kendi bahanelerini, kendi acizliğini görüyor. Bahaneler hep baş ucumuzda, evet; çünkü acıyı taşımak bize öğretilmiş, mutluluğu ise değil.

Asi Mavi burada sadece kendini değil, çoğumuzu yazmış. Şiir kısa ama yükü ağır; her dize bir tokat gibi çarpıyor ve tokat yedikten sonra da "evet ya" dedirtiyor.
Kalemine sağlık.
🙏☕✍️