Kapıları kapatmak bazen en büyük şefkattir; hem kendine hem de karşındakine. İnsanın kendini kaybetmemek için bir sınır çizmesi, dışarıdan sert bir "hayır" gibi görünse de aslında içerideki o hassas dengeyi koruma çabasıdır.
​Karanlıkta gözü kapalı yürümek büyük bir cesaret ister ama rotayı bilmeden atılan her adım, insanı kendi merkezinden uzaklaştırabilir. "Tutunmamayı" öğrenmek ise belki de büyümenin en sancılı ama en özgürleştirici parçası. Bir şeye sımsıkı sarılmadığında, ellerin gerçekten sana ait olmaya başlıyor.
​Söylediğin gibi; bir kapıyı örtmek, arkasındaki manzarayı silmek anlamına gelmez. Sadece o manzaraya daha sağlıklı bir mesafeden bakabilmek, rüzgarın içeriyi dağıtmasına izin vermemek demektir. İnsan bazen en çok değer verdiğini, ondan uzaklaşarak korur.
Tebrikler kutlarım yazan kalemi ŞAİRE KARDEŞİM

Peki...

hep aklımda kalacaksın demek/ ne demek?



(...)
sevgimle..

Biliyor musun ben zalim değilim
Unutma kapıları kapatmak unutmak değildir ....

çok sakin, nezih, inceden anlatmış şiir.
Kocaman bir hikayeyi.

Güzeldi.

Güzel bir şiir olmuş kaleminize sağlık...İyi geceler

Merhaba değerli kalem
Ortaya koyduğunuz eser, gayet güzeldi
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yazdıran yüreği, yazan kalemi ve şiiri
Nice güzel şiirlerde buluşmak dileklerimle
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal