​Metinde öne çıkan en güçlü his, tükenmişlikten doğan kabulleniş. İnsan bir şeylere itiraz ederken, bağırıp çağırırken hâlâ bir umudu vardır; değişeceğine, duyulacağına inanır. Fakat ne zaman ki tepki "can sıkıntısı" gibi küçültücü ve sıradan kelimelerin arkasına saklanır, işte orada umut kesilmiş demektir. Bu, öfkenin bittiği ama kırgınlığın kemikleştiği noktadır.
​Yapılan bu değerlendirme son derece isabetli:
​Maskeleme: Ağır yükleri "öylesine" bir şeymiş gibi sunmak, bir savunma mekanizmasıdır. İnsan, yarasının derinliğini başkaları görmesin (ya da kendisi tekrar yüzleşmek zorunda kalmasın) diye üstünü hafif sözlerle örter.
​Sessiz Çekilme: Haklılığını kanıtlama çabasından vazgeçmek, yenilgi değil; enerjiyi koruma hamlesidir. Defteri kapatmak, karşıdakini affetmekten ziyade kendine verilen bir değerdir.
​Bu duruma dışarıdan bakıldığında görünen şey; hak edilmiş bir öfkenin yerini, olgun ama buruk bir sessizliğe bırakmış olması.
TEBRİKLER