Dil yorulur tekrar tekrar söz söyleyip durmalardan
Gönül usanmaz mı acep şu vakitsiz sevdalardan

Her sefer bulut gözüm dolar perdelenir yaş ile
Kaybeder, usanmaz yine dener yürek telaş ile

Ademden beri kaybeden bir benim der gibi sanki
Bu tren raydan çıkar daha ileri gitmez inan ki

Sonra acıları başlar, anlarız dövünmelerden
Gereksiz pervane olup, yiğitçe övünmelerden

Dünya sensizde durmadan bildiği gibi dönecek
İblis bile hezimete kızıp küplere binecek

Kervan yolda düzeldikçe dostlara keyif verecek
Sabır eden elbet bir gün karanlığa nur serecek

Hazin hazin ilerlerken, yükü altından mı ağır
İnsanlığa kasteden şu aleme nefret mi yağır

Diri bedenler ararız, bunca kof beden içinde
İnsan kendisinden geçer, Suphi gecenin fecrinde

Cesaretli öne çıksa, bilinse mert yürek kimde
Doğuştan yüreksiz varsa onu takmıyor ölümde

Bu sabah ay halesinde, ela göze güneş düşmüş
Dünyaya hayrı olmayan ömürde zamana yükmüş

Vefasızsa ay cemal-li, Emircan sitem etme hiç
Yorgun yüreğe inanıp, güle hevesle gitme hiç
14.3.2026 Emir Şıktaş