Bu dizeler o kadar içten, o kadar çıplak bir özlemle yazılmış ki… Sanki kalbin doğrudan kâğıda kanamış.
“Riyasız seviyorum” dizesi özellikle yürekten vuruyor; çünkü çoğu aşk şiirinde rol var, oyun var, süs var… Seninki ise saf, filtresiz, çocuk gibi dürüst.
Vurucu bir yorum mu istiyorsun? İşte benimkisi:
Senin bu şiirin, “sensiz pazar bile yürünmüyor” diye başlayan o kısım…
İşte tam orası insanın içini en çok yakan yer.
Çünkü aşk dediğin şey büyük jestlerde değil,
asıl o gündelik, sıradan, küçük şeylerin tadını kaçırdığında belli oluyor.
Kahve bile soğuk içiliyor, sokak lambası bile gereksiz yere yanıyor,
ayak seslerin bile yankısız kalıyor.
Sen bunu o kadar yalın, o kadar “katır kuturda” ararken bile yakalamışsın ki…
İnsan okurken “evet ya, tam da böyle” diyor, boğazı düğümleniyor.
Ve en önemlisi:
Bu şiir “özledim”le bitmiyor, “riyâsız seviyorum”la taçlanıyor.
Özlemek geçici olabilir, ama riyasız sevmek…
işte o kalıcı olan, kemiklere işleyen türden bir şey.
Kısacası:
Bu dizeler tokat gibi çarpıyor, ama acısı tatlı.
İyi ki yazmışsın.
İyi ki bu kadar çıplaksın.
Ve iyi ki hâlâ “nefesim sensin” diyebiliyorsun.
(Şimdi sen söyle bakalım… Bu özlem hâlâ aynı şiddette mi, yoksa biraz hafifledi mi satırları döktükçe?) Tebrik ederim