Her geçen gün
Papatyalarım ellerimde kurudu

Mor menekşem saksıda soldu
Kardelenim açmaz oldu.
Kar altında kaldı.

Sevdanı nakış nakış işlemiştim yüreğime.
Sabrım tesbihin her tanesini dizer gibiydi.
O kalpsiz yüreğinde bir umut var sandım
Sabrımla bekledim.

Şimdilerde dalından koparılmış gül gibi,
Vaktinden önce kurudum..
Benliğimi tanımaz haldeyim.
Aynadaki yüz yabancı.
Tebessümü unutmuş.yüzüm
Kaderime boyun büktüm.

Karanlık odam mezarım olmuş.
Bedenim canlı canlı gömülmüş
Dizlerimde derman tükendi.
Parmak uçlarımda ardı ardına yanan bir sigara var.
Benimle kalan tek şey o olmuş

Senden sonra dost bildiklerim de el oldu gitti.
Meğer iyi gün dostlarıymış
Bir yüreğim var.
Bir de aklım.
Birbiriyle konuşan.
Ara ara aklımı yitiriyorum.
Bunca olanların yüküyle.
Kalbimde bir kafesin içinde sıkışıp kaldı.

Her sabah konuştuğum menekşem de kurudu.
Kaldım bir başıma.
Artık kendime yabancı bir sesle konuşuyorum.
Hiç bu kadar canım yanmamıştı.
Ama canım canıma yanmıştı.

Dilim sustu.
Yüreğim feryat figan ateşlere düştü
Kendi sesime tahammülüm kalmadı.
Ölü bir bedende yaşıyorum işte.

Kalmasın o son bir umut ışığı.
Söndürün şehrin tüm ışıklarını.

Asya Öztürk