1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
55
Okunma
yol hep aynı yere çıkıyordu
sanki bir düşünceyi
bir türlü netleştiremeyen
çetrefil bir akıl gibi
nihayet
bir evin önünde durduk
içeride biri
gün eğiriyordu
parmak uçlarında
ağır bir sessizlik
olgun bir güneş
yuvarlanıp
eşiğe kadar gelmiş gibiydi
gün eğiriyordu
içeride biri
yüzünde erken bir eskimişlik
dışarıda deniz
rüzgârın buruşturduğu
bir kâğıt gibiydi
usulca
girdik içeri
başını kaldırıp baktı
kendi ördüğü dünyayı
ilk defa görüyormuş gibiydi
biri içeride
gün eğiriyordu
varlığı zamandan ve mekândan öte
o an sezer gibi olduk
yolun dönüp durmasının sebebi
dünyanın yuvarlak olması değildi
sokaklara sığmayan sızının
eve dönmek istemesiydi..
hulyaperest
5.0
100% (1)
Cevap Yaz