başlangıçta
birer kız çocuğuyduk

koşup
taş sektiriyorduk sokaklarda
dizlerimizi kanatıp
aynı dili konuşuyorduk rüzgârla

henüz kimse bize
“eksik etek” dememişti

henüz hiç kimse
bedenlerimizi bir kader gibi
önümüze koymamıştı

sonra bir gün

dünyanın bin yıllık bakışı
üstümüze devrildi

“böyle otur.”
“şöyle gül.”
“mutlaka sakla kendini.”

ve görünmez bir mahpushane
usul usul örülmeye başladı
etrafımıza

adına kadınlık dediler

bedenlerimiz
utanç nesnesiydi

etimiz satılık
kanımız lanetli

canımız
kimin elinde kalırsa
ona helal

kendi tenlerimiz
bir celladın kokuşmuş nefesiyle
konuşur olmuştu bizimle

ama kör talih
bazen
küçük bir sapmayla
kırılıverir

ve o an

bin yıllık bakış
ilk kez
çatırdamaya başlar

bir kadın
kendi bedenini
ilk kez
kendi gözleriyle görür

ne yazgısıdır bedeni
ne kusuru
ne utancı

bir ihtimaldir

kendi kaderini
kendi elleriyle
yeniden kurmanın
ihtimali

ve o ihtimal
bir kıvılcım gibi
düşer zamanın orta yerine

bir kız çocuğu
yine koşuyor şimdi

dizleri yine yaralı
ve rüzgâr
yine konuşuyor onunla

ama bu kez
dünya
yavaş da olsa öğreniyor:

o
hiçbir zaman
öteki değildi

sadece

henüz
ayağa kalkmamıştı

ve bir kadın
ayağa kalktığında

dünya
o eski dünya değildir artık..

hulyaperest

(sekizmart2026)