Kaynadı kazanlar, çekildi bulgur,
Tabağa serildi, gönüller huzur.
Kaşığı daldırdım, niyetim yudur,
Lakin o pusuda bekleyen taştır.

​"Çat" diye bir ses duyuldu derinden,
Yerinden oynadı dişim yerinden.
Gözümü kaldı yoksa ayıklarken,
Düştük yine en sert tuzaklara.

​Görünmez pusuda, sarıdır rengi,
Sanki her taneyle kurmuş bir dengi.
Dişçinin koltuğu göründü haydi,
Kurtuluş yok mudur bu dertli suçtan?

​Anam ayıklarken türkü mü yaktı?
Yoksa o taşı mı gözunden kaçtı?
Emeğe saygımız sonsuzdur hani,
Lakin bu taşlarda bitmiyor hiddet.

​Sofranın baş tacı, pilavın hası,
İçinde saklıdır dişin yarası.
Her lokma bir korku, her kaşık tadı,
İnsan bu taşlarla acep ne eder?

​Yine de vazgeçmem senden ey aşım,
Varsın ağrısın şu dertli başım.
Suyu bol olsun, tereyağı aksın,
Taşlar tabağın dibinde kalsın.