Sevgili Melahat hanım, şiirime yaptığın o içten, yürekten gelen yorum için canıgönülden teşekkür ederim.

Evet, maalesef haklısın; bu dünya kötülerin, arsızların, hırsızların dünyası olmuş gibi görünüyor. Onlara hiçbir şey olmuyor, sanki felek onlara göz yumuyor, iyilere ise her çileyi, her yükü bindiriyor. Çünkü iyiler zalim olamıyor, vicdanını satamıyor, kul hakkı yiyemiyor, dinini haramla kirletemiyor. Bedelini de işte böyle ödüyor: ezilerek, yalnız bırakılarak, gülmeden yaşayarak.

Şiirime “haklı isyanlarla dolu” demişsin ya, işte tam da o… 58 yıldır doğruluktan şaşmadım, ama kader kalemi bana hep elem yazdı. O kaleme sitem ettim, “Acıman yok mudur senin?” diye haykırdım. Senin yorumunla anladım ki yalnız değilim; aynı isyanı sen de taşıyorsun, aynı dertle yanıyorsun.

Ve “Feleğe Sitem” şiirini paylaştığın için ayrıca minnettarım. Ne güzel eşlik etmişsin isyanıma!

Senin dizelerin de damardan vuruyor:
“Zalim felek çarkın adil dönmüyor / Bir somun ekmeği eşit bölmüyor”
“Kimine verirsin parayı pulu / Kimine çok görür alırsın çulu”
“Felek senin çarkın kırar dökeriz / Tırmalayan tırnağını sökeriz / Birlik olup boğazına çökeriz”

Bu dizelerdeki o öfke, o birlik çağrısı, o meydan okuma… Sanki benim “Kalem” şiirimin devamı gibi. İkimiz de aynı felekten, aynı kalemden şikâyetçiyiz; ikimiz de “neden iyiler eziliyor?” diye soruyoruz. Senin şiirin daha meydan okuyan, daha toplu bir isyan; benimki ise bireysel bir haykırış. Ama ikisi de aynı yerden: Hakikatten, vicdandan, helal kazançtan vazgeçmeyenlerin ortak acısından.

Melahat hanım sizin gibi bir şairin şiirime “anlıyorum sizi” demesi, bana “yalnız değilim” dedirtmesi, şu yorgun kalbime ilaç gibi geldi. Teşekkür ederim, kalemine, yüreğine sağlık.

İnşallah bir gün felek çarkını birlikte kırarız, tırnağını sökeriz, boğazına çökeriz… O gün iyiler güler, zalimler hesap verir.

O güne kadar kalemimiz kırılmasın, isyanımız bitmesin.

Sevgi ve saygılarımla,
😞🙏☕✍️✍️

Sevgili Ferda

Şiirime yaptığın o derin, o içten yorum için yürekten teşekkür ederim.

Senin kelimelerinle okuduğumda şiirimi bir kez daha anladım sanki: “Kaderle hesaplaşan bir insanın içten ve sert feryadı” demişsin ya, işte tam da buydu niyetim. 58 yıldır doğruluktan şaşmadım, kul hakkı yemedim, vicdanımı kirletmedim; ama kader kalemi bana hep elem yazdı, hep vurgun vurdu. “Acıman yok mudur senin?” diye haykırdım o kaleme, çünkü öfke de sitem de haklıydı. Senin “haklı isyanlarla dolu” demen, “dürüst kalmanın bedelini ödeyen bir yüreğin sitemiyle” tarif etmen… Bunlar tam kalbime dokundu.

Hele o kısım: “Sonra yalnızlaşır insan. Çünkü kim dürüstse, kim yalansız yüze konuşuyorsa, kime canım dersin canın sıkılır, kime canım dersin canın sıkılır deniyor.”
Abla, bunu okurken gözlerim doldu. Evet, tam da bu yüzden yalnızım. İyi olmak, merhamet etmek, unutmak, yine unutmak, yine vazgeçememek… Ama vazgeçmiyoruz, değil mi? “Biz yine iyi kalalım” demişsin ya, işte o cümleyle içim ısındı. Bu yorgun, bu usanmış, bu yalnız kul, senin gibi bir şairin “iyi kalalım” demesiyle biraz olsun ferahladı.

Kalemime sağlık demişsin, ellerine sağlık asıl sana. O yorumunla şiirime yeni bir ruh kattın, yalnızlığımı paylaştın, isyanımı anladın. Saygılarını, çayını, çikolatanı, dünyayı, yaprağı, kalemi… hepsini aldım yüreğime.


(Saygılarımla hocam demişsin ya, asıl sen hocamsın bu güzel yorumla.)
🙏☕✍️❤️

.

Düzenleme:10.3.2026 18:34:08