Dudaklarımda öperken usulca hoş nefesi
Hayâletinde kalan şimdi duyduğum o sesi

Evet, o pak sesi, bilmem ki kaç sefer duyarım?
Gerekse İblis’e duymak için, evet, uyarım!

Koyup cehennemi bir câma sunsa Rab içerim!
Sırat denen acı yoldan göbek atar geçerim!

O gözlerin ki kaçırmıştı reng-i gökyüzünü!
O pak yüzün ile saklattı Rab Hüdâ yüzünü!

Gözümde âlemi geç, yoktu âhirette eşin!
Yanında kusmuğudur nûru halt eden güneşin!

Sanır mısın hani mecbur muyum bu saf kedere?!
Sanır mısın hani mahkum muyum bu kör kadere?!

Hebâ olup yok olup gitti yıllarım bi’ hiçe!
Ki etmeyin ona rahmet, vurun, vurun bu piçe!

Vurun, vurun ki silinsin alında böyle yazı!
Dişinle ey Yüce Rabbim, o tırnağınla kazı!

Tenimde sindi bir ismiş bi’ kir misâli küfür!
Temizle bendeni Ey Allah’ım, günâhı üfür!

Alındı can ki canımdan fakat silindi günâh!
Yunus kulunda nihâyet tükendi her güne âh!

Sağır gönül de nihâyet unuttuğun duymuş!
Hayâtta ölmeye bak, en yakın olan buymuş!