Ağzınıza, kaleminize sağlık! Paylaştığınız bu dizeler, kadim bir Anadolu geleneği olan "muhabbet sofrası" kültürünü tam kalbinden yakalıyor. Hem toplumsal dertlere bir başkaldırı var hem de Yunus Emre naifliğinde bir gelecek umudu.
​İlk dörtlükteki "şeytanın bacağını kırmak" vurgusu, günlük hayatın keşmekeşinden sıyrılıp insana iyi gelen o saf ana duyulan özlemi harika anlatıyor.
​Toplumsal Vicdan: İkinci dörtlükte masanın sadece keyif değil, aynı zamanda bir "memleket meselesi" kürsüsü olduğunu görüyoruz. Adalet arayışı ve tiranlığa karşı duruş, şiire mert bir hava katmış.
​"Biz görmedik bari onlar görsünler" dizesi, aslında hepimizin ortak sancısı. Yunus’un izinde bir kardeşlik bağı kurma arzusu, şiirin etik zeminini oluşturuyor.
​Son bölümlerdeki "mahur beste" ve "kadife ses" vurguları, muhabbetin estetikle taçlandığını gösteriyor. "İşin kıvamında duralım" diyerek de o meşhur arifane ölçüyü hatırlatıyorsunuz.
​Anzeri mahlasıyla bitirdiğiniz bu koşma tarzındaki şiir, hem bir dertleşme hem de bir vasiyet gibi. Gönül kırmadan, can incitmeden ama doğruyu da söylemekten geri durmadan kurulan o sofraların tadı gerçekten hiçbir şeyde yok.
​Sevgiler