Kelimeleri yalnızca yan yana getirmek kolaydır; fakat kelimelerin içine mana, hikmet ve gönül ateşi koymak herkesin harcı değildir. Bu şiirde hissedilen şey tam da budur. Her kıtada insanın iç dünyasına açılan bir kapı, her mısrada tasavvufun ince bir nefesi var.

Şair, kâinatın büyüklüğünü anlatırken insanın içindeki sonsuzluğu hatırlatıyor. Zerrede güneşi, damlada deryayı, gönülde iki cihanı görmeyi öğütleyen bu dizeler; okuyana sadece bir şiir değil, aynı zamanda bir tefekkür daveti sunuyor.

Bu yüzden bu şiir, okunup geçilecek bir metin değil; durup düşünülmesi, içe doğru yol alınması gereken bir gönül aynasıdır.
Kaleminize sağlık.

Yüreğinizdeki o aşk ateşi ve irfan ışığı hiç sönmesin.

Böylesi şiirler yazan gönüller çoğalsın ki kelimeler yeniden hikmetle konuşsun.

İRFAN YOLCUSU

Bir harf düştü gönlümün ıssız sayfasına,
Okudukça çoğaldı anlamın sesi.
Ne kitapta yazılıydı ne de bir medresede,
Meğer hakikat gizliymiş kalbin nefesi.

Bir yol gördüm içimin karanlık çölünde,
Ne iz vardı ne de bir kervan sesi.
Yürüdükçe yürüdüm kendime doğru,
Her adımda çözülüyordu benlik kafesi.

Bir damla sandım kendimi evvel zaman,
Deryalar gizliymiş içimin derininde.
Bir nefeslik sır varmış yaratılışta,
Âlemler saklıymış insanın içinde.

Bir gül açtı sabrın diken ucunda,
Kanadı elim, ama gönlüm güldü.
Anladım aşkın gizli yolunda,
Her yara bir kapıymış, içimden geçti.

Bir kuş kondu sessizliğin dalına,
Kanadında hikmet, dilinde sır vardı.
“Sus” dedi bana, “söz çoğaldıkça azalır,
Hakikat sükûtun içinden doğardı.

Bir zerre baktım geceye dalarken,
Yıldızlar içimde yanıp sönüyordu.
Kâinat dediğin uzak bir diyar değil,
Kalbin aynasında yeniden doğuyordu.

Bir perde kalktı zamanın yüzünden,
Geçmiş ve yarın eridi bir anda.
Anladım hakikat aranan yerde değil,
Arayan gönlün en derin noktasında.

Ey yolcu…
Yollar çoktur, ama menzil birdir.
Âlem geniştir, ama sır birdir.
Ararsan uzaklarda yorulur kalbin,

Bulursan anlarsın:
Hakikat insanın kendisidir.