İnsan ruhu
ezelden beri iki dev uç arasında salınan bir hamak gibidir.
bir yanda tedbirin ve hikmetin sesi, diğer yanda ise aşkın ve fena bulmanın semavî sesi.


aşk yakıcı bir güçtür.
ona çok yaklaşırsanız benliğiniz erir
kanatlarınızdan geriye sadece külleri kalır.
Şirazi bize sınırları hatırlatıyor.
insan olmanın kırılganlığını ve ateşin karşısındaki acziyetimizi vurguluyor..

yanmak burada bir sondur, bir yok oluştur.
düzenin, mantığın ve ayakta kalmanın kutsandığı bir dünyada,
kanatları korumak hayatı sürdürmektir.

ancak Mevlâna kanatların varlık sebebini sorguluyor.
eğer bir kanat yanmıyorsa, eğer bir kalp sızlamıyorsa
ve eğer bir ruh kendi sınırlarını aşmak için o ateşe talip olmuyorsa,
o kanat sadece bir yüktür.

işte Mevlâna’ya göre var olmak,
sadece nefes almaktan ibaret değildir.
bir amaç uğruna feda olabilmektir.
kanatların yanması bir vuzü
yani gerçek varlığa erme törenidir.

pervanenin ışığa koşması gibi,
maksat hayatta kalmak değil, ışığa karışmaktır.


eyyvallah,
en içten tebrikler
ve selam.

Aşkın kanat metaforuyla anlatıldığı, derin ve içten bir özlem hissi taşıyan güçlü dizeler. Şiir, sevdanın insanı hem yakıp hem de anlamlandıran yönünü etkileyici bir dille yansıtıyor.

“Kanat bazen yaralanır ama yine de göğe bakar; çünkü aşkın çağrısı, korkudan daha güçlüdür. Uçamayan kalp, en çok kendi sessizliğinde eksik kalır.”

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Muhteşem!. Sadi Şiraziyle çıkılıyor yola..Mevlana ile elele ilerleyiş ve Yunusça bağlanan final.Üstadı selamlıyorum.Sağlıcakla.Saygıyla.