0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
93
Okunma
Aynalar sırlarımı saklamaktan yoruldu,
Dizlerimde fer bitti, yollar benden soruldu.
Bir ömür ki rüzgârda savrulan yaprak gibi,
Her durakta bir parça umudum savruldu.
Emeği ben verdim, hasadı eller aldı,
Geriye sadece şu sönmeyen köz kaldı.
Gençlik denen kuş uçtu, konmadı bir daha,
Gönlümde bitmeyen, sessiz bir sızı kaldı.
Varsın aksın takvimler, varsın donsun mevsimler,
Biz dik durdukça sussun o vefasız isimler.
Yükümüz sevda bizim, yolumuz uzun ince,
Bizi böyle yoran o ağır yıllar utansın.
Gözlerimdeki feri söndüremedi fırtına,
Yükledim dertlerimi vadesiz bir yarına.
Vefa nedir bilmeden geçip giden zamana,
Bizi duyamayan şu sağır yıllar utansın.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
