Memleketimi çok özledim.
Ey hayat! artık çok yoruldum.
Ey hayat! sevdiklerime hasret kaldım.
Ahlar çeker yüreğim,.sevdiklerimi çok özledim.

Pamuk ipliğine tutunmuş,tüm hayatım.
Elimden bir bir gitti, sevdiklerim.
Ey hayat! benim bunda ne suçum var.
O kadar çok, sevdiklerime kalbim hasret kaldı.

Gökyüzü kadar mavi, bir umudum vardı.
Özlemekten, yorgun düştü artık yüreğim.
Zor olsada, katlanmak zorundayım.
Ey hayat!ben sevdiklerimi çok özledim.

Lakin, ben bu hayatı, hiç sevemedim.
Herşey üstüme üstüme geliyor.
Ey hayat! ben yavrumlarımı çok özledim.
Ümitlerim bir bir suya düştü, yıkıldı hayellerim.

Şu hayatta, bir başıma kaldım.
Mahkum etme ey hayat! beni kimseye.
Ben yavrularımı çok özledim.
Yavrularımı, bir daha dünya gözüyle göreyim.

Gözlerim, karanlığa kapanmadan, göre bilecekmiyim?
Yavrularımı çok özledim.
Ey hayat! çok yoruldum be hayat!
Kalmadı dermanım, hayat ile imtihanım.

Bitmek bilmeyen çilelerim.
Herşey için kapına geldim Allah’ım!
Ne olur, ne olur, bir çıkış yolu göster Allah’ım!
Derdimin dermanı sende Allah’ım! dermanım sende Allah’ım!