Doğduğum ve ilk okulu da orada bitirdiğim köyümde; Yaşlı tek tek başına yaşayan bir kadın vardı. Yakınları vardı ama büyük şehirlerdeydi çok nadir gelirlerdi. Bize sık gelirdi, biz de teyze derdik. Annem benim yanımda bir gün ona sordu "Tek başına hayatı nasıl göğüslüyor, insanlarla nasıl geçiniyorsun, hiç şikayet ettiğini duymadım nasıl beceriyorsun?" O da cevap olarak unutamadığım şu cevabı verdi: "Bir heybem var omuzumda işime gelen ve iyi gelenleri ön gözüne, beğenmediğim ,işime gelmeyenleri arka gözüne atıyorum." Kimsede kusur aramıyorum.Kusursuz insan mı olur?Yaşayıp gidiyorum." diye cevap vermişti. Annem ve babam aile büyüklerim başta tüm geçmişlerimize Allah’tan rahmet dilerim. Benden umanlara da okumayı ihmal etmem. Durup dururken aklıma geldi de...

TUTUNMAK
Güzel huylarına tutundum insanların,
Kötü huyları heybemin art gözünde,
Ne onlar ne ben yalnız olmayım diye...
(DxG)