19
Yorum
48
Beğeni
0,0
Puan
470
Okunma
Kökleri derinlerde, dalları göğün meçhulünde bir ağaç,
Rüzgârın fısıltısını topluyor eteklerinde.
Vakit, dikiş yerlerinden sökülmüş bir kumaş gibi,
Akıp gidiyor parmak uçlarımızın arasından.
Bakışların ötesinde bir yer var,
Henüz adı konmamış, haritası çizilmemiş.
Orada sesler değil, suskunluklar konuşur,
Ve her iç çekiş, bir yıldızın doğumuna eşlik eder.Karanlığın kalbinde saklı duran o ince çizgi,
Ne gidişin hüznü, ne gelişin telaşıdır.
Sadece var olmanın o muazzam ağırlığı,
Ve bir yaprağın düşerken çıkardığı o devasa gürültü...
Eskimiş aynalardan sıyrılıp geçiyoruz,
Suretler değişiyor, asıl olan kalıyor geride.
Bir avuç gölge, bir tutam ışık hüzmesi;
Hayat dediğin,
iki nefes arası kurulan
o isimsiz köprü...
Merdümgiriz
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.