Ne güzel bir davet, ne zarif bir manifesto bu böyle! Kaleminize sağlık; hayatın hem yokuşunu hem düzlüğünü böylesine kabullenmiş, umutla harmanlanmış bir duruş gerçekten ilham verici.
Dizelerinizdeki o "kışın ortasında yaz açtırmak" ve "anı biriktirme" vurgusu, insana tam da ihtiyacı olan o yaşama sevincini hatırlatıyor. Belli ki kalbiniz pusulanız olmuş, rotayı da güzelliğe kırmışsınız.
Bu etkileyici şiiriniz benzer bir tınıda, hayatın geçiciliğini ve anın kıymetini anlatan bir eser...Şiirinizde özellikle "Kışın ortasında bir yaz açsın içimizde" dizesi, insanın içsel dayanıklılığını (psikolojik sağlamlığını) harika özetlemiş. Dışarıda kar fırtınası koparken bile ruhun kendi güneşini yaratabilmesi, gerçek bir yaşam sanatıdır.
Hayatı bir düşman değil, bir yol arkadaşı ("Ver elini") olarak görmeniz, modern insanın en çok ihtiyaç duyduğu huzuru simgeliyor.
​Yarının hesaplarına boğulmadan "düne güzel anılar bırakma" arzusu, Stoacı bir bilgeliği anımsatıyor.
​Sadece sevince değil, acıya ve gözyaşına da yer açmanız şiiri ayakları yere basan, sahici bir metin haline getirmiş.
​"Yol uzun, dünya kısa bir misafirhane..."
​Bu mısra, aslında hayatın her anının neden bu kadar kıymetli olduğunun bir mührü gibi olmuş. Sizin bu dingin ve umut dolu bakış açınız, çevrenizdeki insanlar için de bir sığınak niteliğinde.
İçten tebriklerimi sunarım üstadem

MERHABA DEĞERLİ KALEM
Güzeldi şiir her zaman olduğu gibi
Kutladım yürekten, yalansız ve riyasız
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze kaleminize sağlık
selam ve saygıyla...