Birine değer veriyorsun, en derinden.
Sonra seni en çok üzen, o oluyor.
Neden? diyorum, herşey üstüme üstüme geliyor.
Güvendiğim herkes, sırtımdan vuruyor.

Gül bahçem, açmadan soluyor.
Sevda şarkıları söylemeden bitiyor.
Damar şarkilar, yüreğimi yakıyor.
Gözlerimden yaşlar, eksik olmuyor.

Bunca çile, bunca azap ne diye? sormadan geçemiyorum.
Oysa! bir avuç sevgiydi dilediğim, cadde cadde, sokak sokak.
Neden? çok mu gördünüz bana, azıcık sevgiyi.
Değer verdiğim, kim varsa oynadı,hayallerimle benim.

Düşlerim çıkmaz sokak oldu.
Hayallerim, umutlarım, bir bir yok oldu.
İnanmıyorum, güvenmiyorum kimseye, Kendime bile, güvenim kalmadı benim.

Eyvallah! etmiyorum kimseye.
Hakkkım varsa sizlere, haram olsun.
Gülmeyen bahtımın, sebebi sizlersiniz.
Garip yüreğimi,yetim kalmış bedenimi,

En çok canım dediklerim yaktı.
Yandı yüreğim, pare pare her gece, sabahlara kadar.
Eyvallah etmiyorum, beni üzen kim varsa.
Allah’a emanet etmiyorum.
Allah’a havale ediyorum, bundan sonra.