Bak evlat,
İnsan bir nehir gibi ayrılır ikiye:
Fırtınasız günlerdeki o sahte dinginliğinle,
Taşkın zamanlarda
sergilediğin o çiğ gücün arasına
bir çizgi çek.
Sıkıntılar
kapını çaldığında
onları kapıda bırakma,
Çünkü onlar misafirdir;
gelir ve geçerler.
Önemli olan,
o misafiri
kapına kimin gönderdiğini bilip,
Onun hatırına sabırla sükût etmektir.

Unutma,
nefis toprağa düşüp
çamurunu silmeden yükselmez,
Kırılmayan kibir,
ilahi makamın
kapısına yanaşamaz bile.
Eğer bir gün daralırsan,
git ve kabirlere bak,
O sessiz taşların
sana fısıldayacağı bir hakikat var:
"Nefes aldığın her an nimettir."
Çocukların kaderi de
senin avuçlarında şekillenir;
Onlar hayalindeki şekle göre değil,
Elinin değdiği toprağın mayasına göre filizlenir.
Sen nasıl bir ışık verirsen,
gölgesi de öyle büyür...
Kalıptan çıkmaz insan evlat,
sadece emekten doğar.

© Fatih Bilen | Tüm hakları saklıdır.