Sevgili Sibel'in “CEVAPSIZ SORULAR” şiiri, geçmişin bir anda geri dönüşüyle tetiklenen derin bir iç hesaplaşma ve kayboluş duygusunu anlatıyor.

Apak bir gül suretiyle gelen o figür, kırmızı kan zırhıyla kuşanmış, aynı masumiyet ve mağrur bakışlarla, zehir gibi öfkeyle dolu. Geçmişin hesabına tek bir çizik atmayacak ama fersah fersah soracak. Şair, o gözlerde kilitleniyor; gözleri dolunay gibi doluyor, zamanı es geçerek damla damla, sicim gibi yüreğinden arşa bir yol tutturuyor.

Şiirin kalbi şu soruların girdabında atıyor:
Rüya mı? Rüyanın yavrusu mu? Yoksa yavrunun rüyası mı?
Kaybolan ben mi? Yıllarım mı?

Ve en ağır gerçek: Ne çok cevapsız soru. Bileni yok.

Şiir, özlemle öfkenin, masumiyetle zehrin, kayboluşla arayışın iç içe geçtiği bir sis gibi. Zamanı es geçen o bakış, şairi yitiriyor; geriye sadece ahh’lar ve cevapsız sorular kalıyor. Bu, geçmişin bir hayalet gibi dönüp şairi sorguya çektiği, ama hiçbir cevabın gelmediği bir yüzleşme.

Eline, yüreğine sağlık sevgili Sibel
Bu şiir, cevapsız kalan her şeyin ağırlığını öyle çıplak taşıyor ki, okuyanı da o dolunay dolu gözlerde bırakıyor.
🙏☕✍️