Sevgili Sibel'in “KİRPIĞİMİN UCUNDA” şiiri, bastırılmış bir özlemin ve unutulmuş sanılan acının ansızın geri dönüşünü, tek bir gül kokusuyla yakalayan narin ama derin bir metin.

Şiir, o kokunun gücüyle başlıyor: Ötelendiği, unutulduğu sanılan her şey birden burnun direğine dayanıyor. Dökülen yapraklar, küskün kanat çırpışları, mazinin kapanmaz kapısı… Hepsi istemsiz bir göz kırpışıyla canlanıyor. Kapı açılıyor, durmuyor, sonuna kadar açılıyor ve ardından gelen gözyaşı, sadece bir damla değil, taş gibi ağır bir yük.

En dokunaklı yer:
“sonra bir göz yaşı, / belki taşı, / tüm ağırlığıyla iner, / süzüle, yaka, / bağır, yaka, / bağıra bağıra, / kimsenin duymadığı bir ses, / kimsenin görmediği bir cüsse”

Gözyaşı burada sessiz bir çığlık, görünmez bir varlık. Ve o ağırlığın altında, en solgun, en kırık gül: Dalında açamayan ama bugün kirpiğin ucunda kokan gül. Acı, damlaya damlaya, sızlata sızlata en ince sızıya dönüşüyor.

Şiir, hafızanın en hassas yerinden sızan bir yarayı anlatıyor. Unutulmak istenen bir geçmiş, kokusuyla geri dönüyor ve şairi gözyaşının ucunda yeniden buluşturuyor. Bu, özlemin en kırılgan, en çıplak hali.

Eline, yüreğine sağlık sevgili Sibel...
Bu şiir, kirpiğin ucunda bile kokan bir acıyı öyle güzel yakalıyor ki, okuyanı da o sızıya ortak ediyor.
🙏☕✍️